Cover EP square.png



Music & Lyrics by Fiona Brown

Produced by Staf Verbeeck & Fiona Brown
Recorded by Staf Verbeeck at Sugarbeat Studio and Stiff Studio
Mixed by Staf Verbeeck at Stiff Studio
Mastered by Gert Van Hoof at Cochlea Mastering

Artwork by Koen Bruyninckx & Marta Verbeeck

All rights reserved Ⓟ & ©


Jan 23, 2017 - written by Whisperin' & Hollerin'

Belgian singer-songwriter Fiona Brown is inspired by roots, rock and soul music, and this EP is her first international release. A multi-instrumentalist, she’s done everything on the five tracks herself. It’s quite an achievement.

The production is sensitive, nuanced: the title track begins quietly, the brooding, atmospheric and sparse instrumentation hanging in the background as Brown’s hushed vocal paints an affecting portrait of inner turmoil.

‘Wisdom’, released domestically as her debut single, is a stripped-back rock track, built around a sturdy beat and a strolling bassline, over which Fiona brings the soul in her vocal delivery. Nothing’s over-egged, but the layers of harmony bring depth and an understated emotional force.

The sultry blues swagger and sway of ‘Speak My Mind’ works well, bringing a savvy sassy groove to proceedings, while Used to be Blind’ amalgamates elements of shoegaze and trip-hop under within the broader shape of an acoustic country singer-songwriter song template. The final track, ‘Sweet Love’ is different again: softer, more accessible, but no less inhabited by Brown, the EP needs to be inspected from all perspectives in order to begin to get a measure of the artist.

As a taster, it’s an intriguing and attractive introduction to Fiona Brown. It’s not easy to determine exactly which direction she’s heading, but there’s a quality and consistency on display here that suggests whatever she does next, it will be good.

March 9, 2017 - written by

Fiona Brown… Of het haar echte naam is weet ik ook niet, maar ze zou Schotse roots hebben dus dat kan kloppen. In ieder geval met zo’n naam kan je niet anders dan muziek maken. Deze, in Antwerpen residerende jonge dame, heeft net haar eerste EP uit en die mag er wezen. Openingsnummer en tevens titeltrack Demons komt stevig binnen. Instant ontroering. Het nummer had zo gekund op Out of Season van Beth Gibbons en Rustin Man. En dat is meer dan een compliment. Out of Season blijft één van de mooiste platen aller tijden en Beth Gibbons één van de ontroerendste zangeressen. The Tales of Us van Goldfrapp, nog zo’n plaat die me voor de geest kwam bij het beluisteren van dit nummer.

Nummer twee op de EP, de vooruitgeschoven single Wisdom. Heerlijk nummer. Beyoncé meets Dez Mona, zoiets… Al kan dat misschien wat ovetrokken overkomen. Na enkele luisterbeurten komt het nummer in ieder geval al zeer vertrouwd over…

Track drie: Speak My Mind zal dan weer spek naar de bek zijn van iedere Trixie Whitley fan. Gitaren in combinatie met een soulvolle stem. Ik zweer dat ik echt mijn best heb gedaan maar Trixie Whitley, het lukt me niet haar echt goed te vinden. Het is die stem vooral, die stem capriolen. De stem doet me te veel aan Anouk denken… Sorry… Ik wil maar zeggen dat ik de stem van Fiona Brown wel goed, zeer goed vindt! Ja, liever Fiona dan Trixie…

Drie nummers ver en drie totaal verschillende sferen, stijlen… Fiona Brown is nog op zoek naar een eigen gezicht maar ze kan zingen, en schrijven en de productie is top. Al is die producer ook hier een man.

Ik ben ieder geval zeer benieuwd naar wat Fiona Brown ons in de toekomst nog gaat brengen. Wat mij betreft mag ze de richting van Demons en Wisdom verder uitgaan. Want dit is wereldklasse!

jan 29, 2017 - written by real Gone

Fiona Brown is a singer-songwriter songwriter whom – by her own admission – absorbs many influences into her work. On her 2016 EP ‘Demons’, there’s a little rock and pop, nods to things of a more soulful nature and more besides, but never in a way that makes the release sound like a directionless show reel of her talents. She prefers instead not to separate the influences too much. You could experience any one of them at any time and often within just one track. but perhaps best of all, though, her songs are cloaked in a shroud of darkness. Never a “woe is me” self pity, but a genuinely dark quality that informs the heart of her best tunes.

Such darkness can be experienced throughout the title track, which opens with a droning sound, tinkling bells and with the feel of a heavy film score. You know instantly that Brown isn’t your run of the mill singer songwriter. The bottom end sound on the recording is devastating and the way her full-bodied voice quickly rises from beneath the dark ambient sounds is striking. In a matter of seconds, Brown hasn’t just made her entrance, but also made you stop in your tracks. “Don’t feel at all” she croons, almost as if to unsettle us, before asking “how do you face the demons?...Do you feed them with anger?”, taking us ever farther down the path of her questioning subconscious. By the time the second verse has crawled past with a melodic deepness and a downbeat mood that sounds like a Massive Attack remix of a cabaret number, it’s impossible to turn away. It needn’t do any more to be both a superb opener and instant classic, but Brown ushers in one last musical trick – in this case, an almost carny music element – to disorient even further. ‘Wisdom’ follows with a fuller sound, though doesn’t appear much lighter at first. A similarly dark approach is punctuated by mechanical beats, over which Brown’s voice takes the reins. This gives a great contrast, and there’s a terrific vocal performance; it’s one that has a very strong melodic bent without ever letting go of it’s unsettling edge. While the chorus isn’t one you’d necessary go away and hum to yourself, there’s very much a hook at the centre of this piece and it’s one that brings out the best in the vocal. Pretty soon, the penny drops...and for all of the fleeting influences at play thus far, there’s one that’s so obvious it’s almost hidden in plain sight. Let’s just say if you’ve ever had a passing for Dalbello – and particularly bits of her ‘WhoManFourSays’ LP – you’ll love this.

After a couple of pieces of moodiness, ‘Speak My Mind’ does an about turn, presenting Brown at the forefront of a retro tune that has an influence from the 50s, with a hefty guitar twang and steady beat. Although quite basic, the volume of the guitars and dirty production sound make the music thrilling, while Brown herself – not one to take a back seat – pushes her voice for a soulful trill. All things considered, this unashamed marriage of Gemma Ray, Billy Childish, Chris Isaak and more besides provides some solid entertainment. Although not as inventive as the earlier numbers, in a lot of ways, it provides the best entry point to the EP, since it has a tough hook and makes a great feature of a great voice throughout.

‘Used To Be Blind’ has a similar scope to most of Brown’s musical experiments, especially since deep beats are present and a few electronic treatments add spookiness, but the essence of the number is, again, more traditional fare. It also doesn’t feel any need to be too quirky or complex: a strummed guitar – seeming slightly off-key at the outset – dictates a waltzing tune, while Brown seems uncharacteristically calm. Throughout this tune, the song is far more important than any artiness and as such, the most melodic side of Brown’s voice comes to the fore once more. Delivered with more of a purity against sedate music, it shows the performer in a starker setting and it’s not a voice that’s easily comparable. If one were to be made – and as odd as it may sound – a hybrid of Annie Lennox and the maturer Lisa Dalbello would be a good starting point. However, given the presence and strength in the performance in hand, Brown is very much her own woman. From the anger of ‘Demons’ to the softer ‘Used To Be Blind’, this EP has already run an emotional gauntlet, but ‘Sweet Love’ closes everything with a new-age tempered, echoing ballad that occasionally hints at Jane Siberry’s quieter works. It’s a great way to finish, with Brown’s soft voice moving within reverbed guitar strums and other electronic treatments. It’s a world away from ‘Demons’ and yet is recognisable as coming from the same artist, such is the power in her voice.

This EP is not for everyone; there’s no attempt to strive for a mass acceptance. That’s why the world has Adele. There are songs, just as fine melodies cut through the artiness, but this is no lightweight singer-songwriter release. Brown creates music on her own terms, albeit haunted by the ghosts of a Dalbello past. Sometimes – as with the melodies that run through the excellent ‘Speak My Mind’ – she seems happier to let you in, but you’re still going to have to work for your reward, so you’d better be prepared to sit and really concentrate, to really take in all that she offers. Only then will the true magic of these demons be unleashed.

JAN 15, 2017 - Written by marc alenus for daMusic

De MIA’s toonden het nog maar eens aan: vrouwen krijgen nog altijd niet dezelfde kansen als mannen. In een interview met De Standaard legden Inne Eysermans (Amatorski), Fien Deman (ex-I will I swear, nu Ivy Falls) en Sylvie Kreusch (ex-Soldier's Heart, nu solo) haarfijn uit welke drempels zij tegenkomen. Nu kan je daar tegenin gaan of instemmend knikken, een glas drinken, een plas plegen en verder doen alsof er nooit iets aan de hand is. Of je kan proberen er iets aan te doen, hoe klein ook.

Dus starten wij van daMusic (nochtans een mannenbastion) een nieuwe rubriek op. We doopten hem “ Queen for Tonight” naar de klassieker van Ellen Shapiro en hopen dat al deze dames de plaats krijgen die ze (volgens ons) verdienen.

De première is voor de in Antwerpen wonende Fiona Brown. Zij bracht in december 2016 haar debuut-ep ‘Demons’ uit met daarop vijf songs die gedrenkt zijn in rock en soul. Songs, die uitblinken door de intensiteit waarmee Brown ze brengt. Als we haar sound met iemand moeten vergelijken, kunnen we niet om Trixie Whitley heen, nog zo’n klasbak die haar eigen weg moest banen en nu eindelijk het gepaste respect krijgt.   

Brown bewijst met haar ep nog maar eens dat dames het allemaal zelf kunnen. Ze schreef en arrangeerde alles en speelde ook alle instrumenten zelf in. De enige, die ze aan haar zijde duldde in studio Sugarbeat, was producer Staf Verbeeck, die eerder al werkte voor Selah Sue, dEUS, BRNS en anderen.

De half-Schotse Brown is al twintig jaar bezig met zingen en songs schrijven. Ze zong o.a. in een professionele coverband,  in het koortje van Reymer en op de debuutplaat van Sebastopol. Een professionele solocarrière bleef al die tijd in de kast, omdat ze nooit het gevoel had dat alles al goed zat. Toch was het een droom om ooit een eigen plaat uit te brengen. Die is er nu en het resultaat is meer dan de moeite.

Titelnummer en opener Demons  handelt toepasselijk over het omgaan met moeilijke momenten en drempels, die je tijdens je leven tegenkomt, maar ook over de donkere kantjes van haarzelf.

Wisdom werd terecht als single gekozen. De song is perfect opgebouwd, startend van een twang, afkomstig van een metalige gitaar tot de ratelende outro, maar het is vooral de stem van Brown die de hoofdrol speelt. Dat is trouwens ook het geval op het soulvolle Speak My Mind en de tedere liefdesliedjes Used To Be Blind en Sweet Love.  

‘Demons’ is de voorbode van een later te verschijnen album waarop waarschijnlijk ook dit Freedom op zal prijken.